Adventure tour day 20

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Dinsdag 3 juni 2014

We hebben goed geslapen. We hebben een andere kamer in een ander gebouw. Hier horen we geen treinen. We gaan naar het ontbijt. Dit is uitgebreider en met beter brood als de eerste keer. We horen Nederlands spreken en er zitten vier mensen uit Oud Beijerland die aan een project werken. We praten even over Roemenie en gaan even later onze motoren pakken. De buurman wordt weer gebeld en we kunnen de motoren weer pakken. We zijn lekker vroeg als we naar van Wijk rijden. Om negen uur rijden we de loods in en zetten de motoren vast en de andere spullen doen we in de doos. We hebben nu twee motoren minder. We worden naar de luchthaven gebracht en zitten om 10.00 uur aan de koffie. Ik vraag bij de balie van Wizz Air hoe het zit met en extra tas verwijst hij mij naar de incheck balie. Deze is al geopend dus gaan we snel naar de balie en checken onze tassen in en gaan door de controle. Hier wordt mijn tas eruitgehaald. Ze vraagt of er electronica in zit. Dat bevestig ik en ze gaat mijn tas uitpakken. Ik mag niet helpen. Ze haalt de ene na de andere kabel eruit en ze kijkt verbaasd en lacht. Alles gaat nog een keer door de scan en het is goed en kan ik alles weer in de doosjes en mijn tas doen. We gaan zitten in de hal en het is wachten tot we het vliegtuig in mogen. We stappen in en zitten ongeveer op dezelfde plaats. Het is een rustige vlucht met geen turbulentie. Na twee uur vliegen landen we op Eindhoven waar we bakje koffie nemen en wachten even en daar komt eva met Lotte aanrijden. Lotte maakt de laatste foto en Eva rijdt vlotjes naar huis.

 

De trip zit erop 20 dagen en 4000 km en een ervaring rijker.


Adventure tour day 19

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

02 juni 2014

We worden wakker maar niet van de zon. We kijken naar buiten en het is nat. We gaan ontbijten en de mevrouw kan het bijna niet kwijt op tafel zoveel verschillende dingen voor het ontbijt. Van fruit tot koekjes en van worst tot gebakken ei. We rijden naar het kasteel. We zijn de eerste toeristen de winkeltjes zijn nog dicht en de werk mensen komen net aan. Het kasteel wordt gerestaureerd. We verlaten de stad en rijden op een doorgaande weg. Net als gisteren wordt er gewerkt aan de weg. Het is echter niet druk met verkeer en we negeren de verkeerslichten die er staan bij de bouwplaatsen. We vervolgen de weg die nu gaat stijgen en door de bossen gaat. Hier wordt er met groot materieel gewerkt. Het is net alsof je door een grote werkplaats rijdt. Bijzondere ervaring. In een bocht staat een omaatje met wat spulletjes te koop. Ze zit aan dennentakken te plukken. Ik stop en koop wat lokale limonade. We rijden door en we komen aan bij het Apuseni gebergte. In een beboste omgeving stijgen we snel en komen in een hoog gelegen vallei. We rijden door de dorpjes en langs alle activiteiten. We dalen weer iets en komen in de plaats Albi. Hier slaan we linksaf en zien overal planken hout langs de weg. Later zien we vele kleine hout zagerijen. Dat gaat vele dorpen door. We rijden door en komen op een stuk onverhard en rijden de provinci Cluj binnen en worden ontvangen door de lokale koeien. Het is mooi rijden. Op hoogte met uitzicht over de andere bergen. We komen bij een splitsing en rijden rechtsaf. Het gaat onverhard stijl omhoog en boven aangekomen staan we op een soort vlakte met pic-nic tafels we maken er de laatste stop van en genieten van het uitzicht over de andere bergen met groene velden en huisjes. We gaan weer dalen en de heuvels worden weer bebost. Al slingerend komen we op de weg naar Cluj en rijden we naar ons hotel.

 

De tour zit erop morgen vliegen we naar huis.


Adventure tour day 18

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Zondag 01 juni 2014

We hebben het ontbijt buiten. De tafel wordt gedekt en de zon schijnt. De ingrediënten voor een mooie dag. Als we klaar zijn wordt ons ontbijt beleg naar de tafel ernaast gebracht waar men wacht op het ontbijt. Een soort schuif ontbijt. We rijden weg en we worden uitgezwaaid door de meneer en mevrouw van het pension. We rijden naar het centrum en maken foto’s van de ceramiek en vertrekken daarna naar de Transalpina. We rijden zoals de laatste dagen door groen heuvellandschap met uitzicht op de bergen. We zien ook weer veel bijen vrachtwagens. Het lijkt soms wel een bijen camping of zelfs een bijen circus. We komen aan het begin van de pas. Hier staat een bord dat hij gesloten is en pas open is op 15/06. We rijden door en via vele steile scherpe haarspelden komen we boven op een soort vlakte. We kijken voor uit op de bergen en achter op het vlakke beboste gebied van Roemenië. Er staat een flinke wind en het is fris. We Komen door een half afgemaakt dorp en rijden verder. Er ligt een barricade op de weg die half is weggehaald. We rijden verder en via nog steilere haarspelden komen we nog hoger. Op de weg ligt gevallen puin en stukken aarde. Als we een bocht omgaan zie ik sneeuw en daarvoor drie motoren. De mannen van gisteren avond. Zij hebben al verder gekeken en er liggen zeker drie bergen sneeuw en wat daarachter ligt is niet zeker. Zij besluiten om terug te gaan en daar staan we samen in de sneeuw. We genieten van de omgeving en maken wat portret foto’s. We gaan terug het is niet zover en worden nog even ingehaald door de drie mannen die een bakkie onderweg hebben gedronken. We gaan in het dorp rechtsaf en moeten nog 130 kilometer. Het waait erg hard als we bij een tankstation bakje koffie drinken moeten we uit de wind gaan staan anders waait de koffie uit je bekertje. De weg gaat vanaf hier door een soort gorges. Het is een doorgaande weg. Er zijn wegwerkzaamheden en regelmatig moet het verkeer om en om langs werkzaamheden. Dit wordt geregeld door verkeerslichten. Niet iedereen heeft geduld en regelmatig komt vanuit achter iemand door het rode licht rijden. De werkzaamheden zijn 35 kilometer lang. Hierna wordt de weg erg mooi. Hier is men klaar. Het rijdt fantastisch op nieuw asfalt en brede weg. We schieten aardig op. We zijn toe aan snicker stop toe en zien in de verte een bui hangen. We stoppen en eten onze snicker. We komen erachter dat we vandaag de helm nog niet hebben afgezet. Van negen tot 15.30 met de helm op J. We komen aan bij het hotel en de motoren staan weer achter een gesloten muur. Het hotel ziet er van binnen uit als een soort kasteel. Heel hoge deuren en bijpassen meubilair. We frissen ons op en genieten nog even na van de mooie dag. Morgen kijken we nog even bij het kasteel en rijden we de laatste dag van onze trip.


Adventure tour day 17

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Zaterdag 31 mei 2014

Het regent en we kleden ons op een hele dag regen. We rijden de poort uit en gaan richting Bran. We hebben besloten om via het zuiden naar de volgende stopplaats Horezu te rijden. We rijden het kasteel van  Bran voorbij en rijden door een mooi groene bergachtig gebied. De wolken hangen laag. Echt regenen doet het niet meer. Er staan kraampjes langs de weg met gedroogde worst en we denken een soort gekleurde limonade. Het zijn bochtige wegen en het is dan weer dalen en dan weer stijgen. Het is prachtig rijden en het is geheel droog geworden. We komen om 12.00 uur in de plaats Curetea de Arges. Hier kan je vanaf de zuidkant de Transfarasgan op. Het is nog maar 78 km tot hotel en we besluiten om te kijken hoe ver we de pas op kunnen. De eerste kilometers aan rij route zijn door dorpjes. Daarna komt een soort gorges die bij een stuwdam uitkomt. Hierna slingert de weg langs het meer om uiteindelijk te stijgen naar het Balea lake. We komen boven de boomgrens en het waait en wordt frisser. Ook zitten we half in de wolken. We komen langs vele watervallen en  rijden de ene haarspelbocht na de andere en stijgen snel. Via wat kleine tunneltjes komen we bij de sneeuw. We kunnen er langs maar de laatste tunnel is gesloten en kan alleen via loopdeur worden betreden. Op weg naar boven zijn we ingehaald door 4 motoren uit Letland. Zij hebben de motoren door de deur geworsteld en gaan verder. Wij eten onze bevroren snicker en drinken gekoeld water uit onze drinkrugzak. Het is nu nog ruim 150 km weer terug naar het hotel. We rijden aardig door en komen door nog steeds groene bergen en heuvels aan in de plaats Horezu bekend om zijn keramiek. De zon schijnt als we bij het pension aankomen. We frissen ons op en gaan naar het lokale restaurant. We gaan zitten en omdat er een groep komt eten worden we gevraagd om in een zijkamer te zitten. Het is een gezellige ruimte en we zitten op echte schapenvachten. Na het eten nemen we een ijsje en worden we aangesproken in het nederlands. Er zitten drie mannen die op de motor aan het toeren zijn. En een ervan komt uit ridderkerk het zand. We hebben een herkenbaar gesprek en wisselen ervaringen uit. Ze vragen of Janny achterop zit waarop Janny zegt nee….. Ze vinden het knap dat ze zelf rijdt op deze wegen. Als we naar het pension lopen gaat de zon rood onder. Dus morgen….??? De volgende pas de Transalpina.


Adventure tour day 16

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Vrijdag 30 mei 2014

We kijken naar buiten en het is nat op straat. De wolken hangen laag maar het regent niet echt. We gaan ontbijten en er staat een simpel maar uitgebreid ontbijt klaar. We praten nog even met de mevrouw des huizes en weet zo aardig waar we in Brasov naar toe moeten. We doen de regenjas aan en de paraplu mee. We zijn al snel in het centrum en bekijken het grote plein. Achter het plein staat een grote kerk die bekend staat als de “Biserca Negra”. Naast de kerk staat een standbeeld van een geleerde die wijst naar het gebouw aan de overkant. Hier staat een lyceum met zijn naam. Het is druk voor het gebouw met jonge mensen die netjes zijn gekleed. Het is buiten de diploma uitreiking. Veel gaan met ouders op de foto bij het standbeeld. We lopen verder en komen langs monumentale oude gebouwen en komen bij een klein plein met een poort met een kerk daar achter en een school gebouw wat de eerste school in Roemenië is. Het is tijd voor een bakje koffie en we lopen terug naar het centrum. In de winkelstraat drinken we een bakje met een appelpuntje. Na de koffie lopen we door de winkelstraat en komen bij een winkel met roemeense kleding en souvenirs. We lopen naar binnen en we worden vriendelijk geholpen en Janny vind een mooie blouse met bijbehorende riem. We lopen verder de winkelstraat door. De wolken zijn inmiddels stuk weggetrokken en we lopen naar de kabelbaan om naar het uitzichtpunt te gaan. Voordat we dat gaan doen eten we stuk pizza met ceasar salad waarna we naar boven lopen. Als we aankomen regent het en zijn de wolken weer gezakt. We lopen terug naar de kamer als het erg hard begint te regenen. Dan toch nog maar bakje koffie, Het wordt weer droog en gaan naar de kamer. Hier vragen we aan de mevrouw des huizes om de incheck bonnen te printen en naar nog goed restaurant. Ze geeft restaurant door en print de incheck paginas. We zetten bakje thee in de gezamelijke ruimte en gaan naar het aangegeven restaurant. In Roemenie is het toegestaan om in horeca gelegenheden  te roken en in dit restaurant was de rook te snijden. Dus naar het restaurant van gisteren. Daar zijn twee gedeeltes roken en niet roken. We hebben weer heerlijk gegeten. Als ik dit schrijf val te regen met bakken uit de lucht.


Adventure tour day 15

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Donderdag 29 mei 2014

We hebben ons ontbijt op en verlaten daarna de oude stad door de smalle wegen. We moeten linksaf maar dat mag niet er komt een soort processie. Het is Hemelvaartsdag vandaag daar zal het mee te maken hebben. We rijden een rondje en komen uit op de route. Het is een drukke doorgaande weg. We komen door het eerste oude dorpje met grote kerk. We proeven wat van de sfeer en rijden verder. Ik zie rechts een hoge kerk met huisjes. We rijden er naar toe. Iedereen zwaait en men wijst naar de kerk of we naar binnen willen. We rijden het dorp rond en vervolgen onze weg. In een dorp slaan we rechtsaf en komen in een zeer arme buitenwijk met hele kleine huisjes. We rijden door naar Viscri en komen door mooi groen glooien teletubbie landschap met vele kuddes. Rechts zie ik boven het groen de kerk uitsteken. We zijn in het dorp Viscri. Een Authenthiek dorp. We rijden tussen de ganzen, ezel en mensen door het dorp om uiteindelijk onder een parasol met koffie uit te komen. We bestellen twee koffie en lopen het souvenierswinkeltje door. Ja echt het is een soort toeristiche dorp. Na de koffie koopt Janny een paar sokken en ik een muts. Van echte wol uit de groene heuvels gemaakt in het dorp. Het huisnummer waar het gemaakt is staat op het kaartje. Er is tevens een luxe droog WC met zaagsel om op je hoopje te gooien, WC papier en buiten hing een blik met water met daarop een zeeppompje en aan de boom de handdoek. We betalen en gaan verder. De toeristen zijn gearriveerd er staat een bus midden in het dorp . Als we buiten het dorp zijn komt bus twee over het gravelpad aangereden. We rijden een mooie weg van het ene dorp naar het andere dorp en zien onderweg veel vrachtwagens met bijenkasten. Er zijn zelfs imkers bezig aan het werk. Het is een indrukwekkende omgeving. Ik noem het authentiek en Janny Monumentale oude zooi. Het is tijd voor een snicker stop en we stoppen bij een verstevigde kerk. Vele kerken in deze omgeving zijn ommuurt ter bescherming. Het zijn aardige staaltjes van bouwwerken. In Sigisoara was een soort precessie dat zien we in andere dorpen ook. Iedereen is netjes gekleed en staan buiten op een bepaalde plek bij elkaar met iemand van de kerk. We zien inmiddels de hoge bergen. De donkere wolken pakken zich samen boven de bergen. We steken een doorgaande weg over en komen in een vlak gebied met rechte wegen en we schieten op naar de plaats waar we de bergen door gaan. Er vallen inmiddels druppels en we trekken ons regenpak aan. We rijden door mooi groen bergachtig gebied naar de plaats Zarnesti hier gaan we naar Bran waar Het Kasteel van Dracula staat. Dat een verzonnen personage zoveel mensen op de been brengt. Het staat vol van de auto’s en bussen met de bijbehorende toeristische prullaria. Na de verplichte fotoos van het kasteel gaan we naar Brasov. We rijden de stad in en komen op de plaats waar ik denk dat het pension is. We staan op de stoep en niet veel later kom er een meneer en vraagt of we bij Casa Matei moeten zijn en ik knik ja. We rijden 10 meter terug en de poort gaat open. We hebben een mooie ruime kamer en frissen ons op en gaan de stad in en eten in een Roemeens restaurant. De lucht is donker en we hopen dat het morgen droog is.


Adventure tour day 14

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Woensdag 28 mei 2014

Romania – Roman – Romantiek

Om 07.00 wordt ik wakker en maak Jany wakker die nog in een diepe slaap is. We hebben voortreffelijk geslapen. We hebben een uitgebreid ontbijt en genieten van de luxe. We rijden op tijd weg en tanken nog in de plaats Roman waarna we snel binnendoor gaan rijden. Door het weidse landschap en kleine dorpjes. We zien de bergen opdoemen aan de horizon en zijn snel in Piatra Neamt waar de bergen beginnen. We volgen Bizac en rijden op een aardig drukke weg. Naarmate we verder de bergen in rijden wordt het verkeer minder. De weg wordt kleiner en bochtiger. Het is heerlijk rijden. De temperatuur is niet zo hoog meer. De ene bocht volgt na de andere en zo rijden we de Bizac Gorges in. Het begint met stalletjes met souvenirs waarna de gorges begint. Het is smal en de rivier stroom aardig naast de weg. Na de gorges zijn weer souvenirs kraampjes waarna de weg met een paar haarspeld bochten omhoog stijgt. We rijden stukje door en komen aan bij het Lac Rosu. Het is vandaag alleen bruin ipv rood. We eten en drinken wat aan het meer en hebben zo onze lunch snicker stop. We gaan verder en de weg daalt met mooie lange bochten. De zon schijnt de bergen zijn groen…. Genieten. We komen aan in de plaats Gheorgheni waarna we een kleinere pas nemen. Deze weg gaat door de beboste bergen met mooie bochten wegen. Het is vandaag een groene bochtige dag. We komen aan in de plaats Praid waar van zoutmijnen een pretpark is gemaakt. We strijken neer op een terras voor bakje koffie. We vervolgen onze weg naar Sigihoara door een begraasd heuvellandschap wat veel weg heeft van Teletubbie land. We rijden de stad in en gaan even tanken. We hebben een vriendelijke medewerker die onze motoren schoonmaakt. We komen in het oude gedeelte en vinden al snel het pension. De motoren staan in de eeuwen oude straten waar in de middel eeuwen de ridders te paard liepen. We frissen ons op en gaan daarna de oude stad in. We hoeven niet ver en lopen via de poort de stad in. Het is bijzonder om in de straten te lopen die niet zijn veranderd sinds het jaar 1300. De huizen zijn kleurrijk en er staan vele bijzondere gebouwen. Veel worden er ook gerestaureerd. We gaan weer richting pension waar we op een terras wat gaan eten. De dag was mooi maar het eten niet zo lekker. Als ik dit schrijf drijven de onweersbuien over maar is het hier nog steeds droog.


Adventure tour day 13

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Dinsdag 27 mei 2014

Voor het ontbijt lopen we naar de bewaking of we via de personeelslift naar het achter terrein mogen. Hij wijst naar rechts daar moeten we een deur nemen en verdieping omhoog. We zijn bijna verdwaald als we de uitgang vinden. We pakken de motoren en gaan ontbijten. We rijden op tijd weg en gaan via centrum naar de M1 van Chisinau naar Liseuni de grensovergang. Het is een mooie weg door bebost heuvellandschap en wijngaarden. Zo komen we al snel bij de grens en deze is ook snel genomen en zo staan we weer in Roemenie, Europa. We slaan al snel linksaf de binnenwegen op. In het eerste dorp stoppen we voor bakje koffie. Terwijl de koffie wordt gemaakt wordt ik door een man aangesproken waar we naar toe gaan. Ik zeg Roman. Hij zegt dat we terug moeten want dit zijn geen goede wegen. Hij pakt zijn tablet en via Google Earth laat hij zien hoe we moeten rijden. Ik laat wat fotoos zien wat voor soort wegen we rijden en hij lacht en zegt ok dan kan je wel verder. Hij wil een foto van ons want dit is nog nooit gezien in het dorp. In een volgend dorp slaan we af maar hier wordt de weg een soort klei goot met sleuven en gaten. Ik rij nog iets naar boven maar dit is niet leuk om te rijden. Ik vind een omweggetje en we rijden in een volgend dorp weer naar boven. Ook hier is hetzelfde een grote klei gatenkaas. We besluiten om de gravel weg te volgen en kijken waar we uitkomen. Uiteindelijk komen we in een grote plaats waar het druk is met tieners (waarschijnlijk een scholen complex voortgezet onderwijs). Het is de plaats Husi die de man eerder had aangegeven om via de grote weg via Husi te rijden. We zijn dus binnendoor gekomen. Echter niet in de buurt van de route. Ik vind nog een binnendoor weg en die komt weer bij de route uit. We rijden door een schitterend landschap. Groene heuvels met kuddes afgewisseld met wijngaarden. Het is een weids landschap we rijden rustig door en genieten van de omgeving als we in een kudde koeien stil staan. We maken wat fotoos. Later zien we de herders en ik draai om en maak een praatje en geef ze een set klompjes want ze hadden hollandse koeien. We rijden door kleine authentieke Roemeense dorpjes. We zijn bijna bij de grote weg waarna het nog 75 kilometer is naar de plaats Roma. We willen nog een bakje doen als ik een terrasje zie met wat mannen. Het is in de schaduw en we zetten de motoren neer. Uit de deur komt een vrouw en kijkt ons aan en lacht. Koffie vraag ik. En ze knikt maar ze is verbaasd en zegt dat ze alleen Roemeens spreekt. Geen probleem zeg ik. We doen onze jassen uit. De mevrouw komt met twee flesjes water en ijsklontjes. Om op te sterken. Ze loopt weer terug en ik loop mee de winkel in en koop nog twee bananen. Ze is nog steeds verrast van onze komst en ze roept naar de overkant voor een woordenboek. Niet veel later komt een jongeman die engels spreekt. Ik zeg dat alles prima is en dat we de weg weten via de navigatie. De winkelmevrouw dacht dat we verdwaald waren…. De jongeman had een Transalp gehad en hij begreep dat we aan het rond trekken waren. Hij vertrekt waarna de winkelmevrouw met twee marsen naar buitenkomt. Omdat we zo hard moeten werken op de motor. We drinken het water en eten de mars. Als ze weer bij ons komt staan geef ik haar een set klompjes uit holland. Ze vind het leuk en blijft maar dank je wel zeggen. En dat doe ik ook. Een paar jongetjes slaan dit alles gade met een klein kriebelig hondje. De mevrouw komt nu ook met een kadootje een konijntje met haar naam en adres erop. Ik pak mijn tasje om een kaartje van ons te geven. Ze denkt dat ik wil betalen en ze schud nee nee maar als ze ons kaartje ziet en ik naar het internetadres wijs dan snapt ze het. We kleden ons aan en we worden uitgezwaaid door de mevrouw en de kwajongens. We rijden de doorgaande weg op en schieten lekker op. Het gaat glooiend en slingerend door een groen heuvellandschap. We zien donkere luchten aankomen maar we houden het droog. We komen aan in het hotel en gaan ons eerst opfrissen. Na het eten gaan we nog een rondje lopen en om de hoek licht een klooster wat op de UNESCO lijst staat. Het is een mooi gaaf en nog in  bedrijf zijn klooster met nonnen en broeders. We sluiten deze prachtige dag af bij de fontein voor het hotel waar het gezellig na kletsen is met een ijsje.

PS als ik dit schrijf regent en onweert het.


Adventure tour day 12

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Maandag 26 mei 2014

Het is acht uur als we uit bed komen. Tijd voor het ontbijt. Ik ben mijn kaartjes kwijt die je moet laten zien. We lopen langs de receptie en krijgen twee nieuwe kaartjes. De ontbijtruimte is een verdieping hoger en we lopen de trap op. We komen in een zaal die in een ziekenhuis niet zou misstaan. We worden door een mevrouw opgevangen met doktersjas aan. Het ontbijt is in buffet vorm maar verder als kaas en een eitje met wat brood komen we niet. De zuster zit in een stoel naast haar boek met gasten. In de ruit tegenover zicht houd ze alles in de gaten. Na het ontbijt vertrekken we naar het centrum van Chisinau. Het is al aardig warm om half tien. Het is gezellig druk op straat en we lopen langs winkels als we een soort kunstmarktje aan de overkant van de weg zien. We steken over en lopen langs de schilderijen en ander prullaria. Als we verder gaan ziet Janny wat Leuke sjaaltjes en we kopen een leuke en gaan verder langs mooie oude gebouwen. Als we bijna bij het centrum zijn drinken we bakje koffie bij de plaatselijke Mac Donald. Als we verder gaan staan we midden in het centrum tegenover het regerings gebouw en een soort Arc de Triomf. We maken wat fotoos en strijken neer in het park naast het regeringsgebouw. Het is er gezellig en er wordt hard gewerkt aan de plantsoentjes. De bl;oemperken staan er strak bij. We kopen een ijsje en gaan op terrasje zitten en kijken om ons heen naar alle activteit. Ik zie aan de andere kant van de weg taxi’s opgesteld. We lopen er naar toe om te vragen of hij naar Cricova kan gaan. De eerste auto is een VW passat en de tweede een oude russiche auto. Ik hoop dat de eerste kan rijden maar er zit niemand in. De chauffeur in de Ruuschische auto wuift naar ons en we lopen naar hem toe. Ik vraag hoeveel het kost om naar Cricova te gaan. We komen een prijs overheen en we vertrekken. De auto is oud maar wel schoon van binnen en de chauffeur vriendelijk. Het is een gezellig ritje en als wij uitstappen krijgen we een hand en wenst hij ons fijne dag. We staan voor de wijnkelders en lopen naar de receptie. We vragen of we kunnen bezoeken. De jongeman vraagt of we geboekt hebben waarop mijn antwoord nee is. Hij zegt dat is niet mogelijk pas om 15.00. Ik zeg dat is drie uur wachten dat is nog langers als aan een grens. Hij vraagt of we even kunnen wachten tot zijn collega er is. Er komt een jongedame aan die kijkt in het boek en zegt ja hoor om 13.00 kunt u met een engelse gids. Prima geregeld. We kijken wat rond en wachten rustig af. Er staat inmiddels een treintje klaar. Er komt een busje met een soort schoolreis kinderen en er staat een CD auto. Deze twee auto’s gaan de poort door en wij gaan samen in het treintje en krijgen prive excursie gegeven door Olga. Een jonge dame die frans en engels heeft gestudeerd en vijf jaar in de Cricova wijnkelders werkt. Een prima gids die ook antwoord gaf op alle vragen. We scheurden met de electrokar door de gangen van de grotten om van het ene naar het andere punt te gaan. De wegen waren goed gemarkeerd inclusief verkeersborden zoals oversteekplaats en voorrangsweg. Eerst kregen we uitleg over de verschillende stadia van het maken van wijn en de opslag. Daarna zijn we naar het wijn museum gegaan. De oudste wijn was uit 1902 en de jongste van 1992. Hierna liepen we naar de verschillende proef ruimtes die waren elk met een thema ingericht. Deze worden veel gebruikt voor conferenties. In de hall of fame hingen dan ook fotoos van bekende wereld leiders. We hebben de prive voorraad van Vladimir Putin, Angele Merken en John Kerry gezien. Broederlijk naast en tegenover elkaar. Uiteindelijk lopen we de het gangenstelsel uit naar buiten. We bedanken Olga en vragen of ze een taxi wil bellen. Binnen vijf minuten staat er een voor de deur en we vertrekken naar het hotel. We gaan nog even boodschappen doen bij de supermarkt aan de overkant en eindigen de dag met een heerlijk diner in het London steakhouse. De sfeer in de stad Chisinau is rustiger als de steden in de Oekraine die toch wat hectischer en chaotisch zijn. Chisinau heeft ons positief verrast .

 

Morgenochtend weer naar de ziekenboeg voor ontbijt.


Adventure tour day 11

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Zondag 25 mei 2014

De dag van de president verkiezingen in Oekraïne. We gaan eerst de motoren pakken. Als we klaar zijn komt uit huis achter het hotel een jonge dame met schort. Die komt vast het ontbijt voor ons maken. We lopen naar binnen en daar staat de mevrouw in de keuken een eitje te bakken. We gaan zitten en het ontbijt wordt geserveerd. Er is niet veel te merken van de verkiezingen. We horen de kerkklok om het kwartier slaan. De mensen lopen naar de markt en als we wegrijden is iedereen met de dagelijkse zaken bezig. Ik kijk of ik stemlokalen kan zien. In een dorp zie ik een groot gebouw en er hangt een Oekrainse vlag en er lopen mensen in en uit. Dit is de enigste stem aktiviteit de we hebben gezien vandaag. We rijden de snelweg op richting Odessa. We volgen de weg 40 kilometer om rechtsaf te slaan naar de grens met Transnistrie. De weg is recht. Rechter dan recht alleen hier en daar wat gaten. Men heeft over de betonplaten geasfalteerd en ook dat plakt niet helemaal goed. We schieten goed op en komen kwart over elf aan bij de grens. Eerst Oekraine uit. Dat ging heel snel binnen half uur waren we door. Er liep een meneer met een blauw T Shirt met europa embleem. Hij stond bij onze motoren met nog een meneer. Ik vroeg of hij van Europa was en dat klopte. Hij was een Duitse Douanier die voor 1 jaar aan de grens met Oekraine en Transnistrie was gestationeerd om te kijken waar handelingen en formaliteiten voor verbetering vatbaar waren. Het werkt want dit was de snelste doorgang. Hierna kwam de grens met Transnistrie. Bij het binnenkomen kregen we een Migration formulier. Het was in Engels dus dat ging goed. Dit ingevuld en naar het eerste loket. Men bestudeert het paspoort en kenteken. Ik moet een aantal keer uitleggen waar het chassis nr staat en wat het bouwjaar is. Uiteindelijk mag ik naar loket twee waar de motoren al staan. Er is een aardig rijtje achter ons ontstaan. De beambten zijn vriendelijk maar onze documenten snapt men niet helemaal. Hij geeft weer het blauwe formulier en vraagt om het in te vullen. Ik zeg tegen hem dat ik het niet kan lezen en of hij het kan invullen. Hij roept een collega en ik moet mee het gebouw in. Ik moet even wachten hij praat met een andere beambte. Ik moet weer mee komen en we gaan de andere kant weer naar buiten naar zijn eigen hokje. Hij zegt dat hij het kan voor 50,00 euro. Ik laat hem mijn portemonnee zien en zeg dat ik dat niet heb. 500 Grivna mag ook maar ook zoveel heb ik niet meer. Ik probeer af te dingen maar dat lukt niet. Ik weet dat Janny nog precies 50,00 euro heeft en ik ga dat halen. Ik kom terug en hij begint met invullen. Wat hij aan het doen was weet ik niet maar hij gooide allebei de kentekens door elkaar en had uiteindelijk twee formulieren met dezelfde kentekens gemaakt. Ik laat zien dat het niet goed is en leg de papieren op een juiste manier bij elkaar en hij begint opnieuw met invullen. Uiteindelijk zijn we klaar en geeft hij alles terug incl de 50 euro. Hij zegt dat ik naar binnen moet naar de inspecteur. Ik geef de papieren aan de inspecteur met in mijn paspoort de 50 euro en hij begint te controleren. Zijn collega had maar in eenvoud ingevuld en belt op en kan hij de formulieren nog keer invullen. De inspecteur was inmiddels begonnen met de eerste. We praten wat en hij vind het mooi dat we zo reizen. Hij zegt het top te vinden dat Janny zelf rijdt. Hij is klaar en stapt zijn hokje uit en ik krijg een ferme handdruk en hij zegt friend have a good journey! Ik bedank hem en ik ga naar loket twee. De motoren hadden we inmiddels langszij geparkeerd in de schaduw. Janny en ik praten nog wat en ik merk op dat er een zwarte mercedes met een meneer al heel de tijd bij het gebouw staat en nu met een oplader naar loketje gaat. Duidelijk een bekende. Ik denk dat dit een Rus is die hier gestationeerd is. Het was nog steeds warm maar in de schaduw met een windje was het uit te houden. De gehele procedure had ongeveer twee uur geduurd. Voor 1 document. We mogen gaan! We zijn voor een tweede keer in Transnistrie. Het is een kort recht stuk. Net voor de brug over de rivier de Nistru gaan we een plaats in. Een grote brede Lange boulevard. Aan het eind was een supermarkt genaamd “Sherrif”. Dit bedrijf houdt met vele bedrijfstakken Transnistrie draaiend. We zoeken een uitzicht op de brug en na wat fotoos te hebben gemaakt gaan we naar de grens uit Transnistrie. Het is een beetje onduidelijk rommelig overal lopen mensen en staan hokjes. Iemand wijst naar hokje onder boom. Hier zit een iets te bruine vrouwelijke beambte. Ze kijkt in de papieren en zegt rijden maar. We starten de motoren als van de andere kant nog een meneer beambte om onze paspoorten vraagt. We wachten maar weer even maar al snel hebben we ze weer terug. We rijden naar de brug en zien een barricade met legervoertuig staan. We kunnen doorrrijden aan de andere kant staan ook militairen met voertuigen. Ik denkl dat het Moldavisch leger is die de brug bewaakt. We stoppen voor een snicker en plasstop. Hierna rijden we door en slaan van de grote weg af. We rijden door puur authentieke Moldavische dorpen in een heuvellandschap met koeien kuddes. We komen bij een klein meertje waar de weg heel klein en steil wordt. Het is de route dus we rijden naar boven. Boven aangekomen is er weer een brede onverharde weg. Uiteindelijk komen we weer in een dorp en ik zie een motor met zijspan met jeugd erop. Ik geef gas en ze merken niet dat ik achter ze rij. Ze kijken verbaasd achterom en zien twee motoren rijden ze lachen en zwaaien. Ik vraag of ze stoppen voor een foto wat ze doen. Ze vinden het prachtig. We rijden weer weg. Bij een splitsing rijden we rechts omhoog en zij rijden beneden langs de velden. Ik zie ze rijden , wat hebben ze een lol de kwajongens…. Via een binnendoor weg komen we aan in de plaats Cricova waar we bij de ingang van de wijnkelders stoppen. Het ziet er mooi uit. We maken wat foto’s en rijden naar Chisinau. We vangen wat regendruppels op maar nat worden we er niet van. We rijden de stad in en komen al sn el bij het hotel. Hier worden we opgevangen door de portier. Ik meld mij binnen en krijg de sleutel. Hotel Cosmos kamer 601 met Wifi. De portier loopt mij voor naar de achterkant van het hotel waar een andere meneer zit die het hek open maakt en we kunnen de motoren hier parkeren onder bewaking van een echte waakhond en portier. We lopen kruip sluip door naar de personeels lift en stappen uit op de 6e verdieping. Druipend van het zweet vallen we de kamer binnen. De kamer is goed. Het gebouw is oud maar er is wifi en airco en een douche ons hoor je niet. Na onze kleding te hebben gewassen en ons te hebben opgefrist lopen we naar de overkant waar Janny een London steak house zag. We lopen naar binnen en komen in een gezellig restaurant. We zijn wel de enigste maar dat zijn we inmiddels gewent. We eten een heerlijke Traditionele Moldavische kippensoep met een kipgerecht na dit alles bij een bier en een cola. We sluiten deze mooie dag of met een bak koffie.

 

Morgen gaan we de toerist uithangen.


Adventure tour day 10

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Zaterdag 24 mei ’14.

Ana van de receptie staat buiten. Ik sta achter haar in de deur. Als zij zich omdraait schrikt ze en moet ze lachen. Ze wijst ons de ontbijtruimte en even later staat de omelet met brood en thee op tafel. De motoren zijn reeds gepakt en na het ontbijt kunnen we zo weg. We hebben besloten om he  stuk via Transnistrie te gaan. Hoe dat gaat moeten we afwachten. We rijden nog even door Soroca en komen langs de burcht die ze aan het restaureren zijn. Op de doorgaande weg aangekomen zijn er nogal wat werkzaamheden. Hier wordt een soort snelweg aangelegd door Strabag. Een Aantal kilometers verder slaan we linksaf richting grens. De weg veranderd snel in onverhard. Het is een vreemd gezicht om Aanwijsborden boven de weg te zien. Een weg die eigenlijk een grindberg is. Na de grindweg krijgen we oude gatenkaas weg. De dorpjes zijn mooi en de meeste huisjes staan nieuw in de verf. Zelfs de bushokjes staan er netjes in de verf bij. We gaan een winkeltje in om water te kopen. Hierna vervolgen we onze weg. De borden geven Camenca aan. Dat is het eerste dorp in Transnistrie. We rijden het laatste dorp binnen wat aan de rivier de Nistru ligt. Hier is een brug naar de andere kant en daar ligt Transnistrie. Transnistrie betekent aan de andere zijde van de rivier de Nistru. Aan het begin van de brug staan eenvoudige hokjes en simpel slagboom. Niet echt een grensovergang te noemen. Hier staan de grenswachten van Moldavie. Er komt een grenswacht naar ons toe vraagt wat we gaan doen. Ik antwoordt we gaan naar de Ukraine naar de plaats Balta. Hij vind prima en wuift ons verder. We starten de motoren en rijden weg. Maar er komt een andere grenswacht die zegt dat we moeten stoppen. Hij praat met de vorige grenswacht en er volgt een discussie. Ik moet komen en hij vraagt wat we gaan doen. Ik vertel dat we naar Ukraine gaan naar de plaats Balta. Hij zegt ja maar je moet een officiële grens nemen anders wordt je voertuig niet uitgeschreven. Ook vraagt hij of we ook weer Moldavië in gaan. We begrijpen elkaar niet helemaal en hij gaat bellen en ik krijg een goed Engels sprekenede mevrouw aan de telefoon. Zij zegt dat we de grens bij Soroca moeten nemen. Ik zeg daar komen we net vandaan en ik wil verder richting Balta. Zij vermeld dat het voertuig dan niet wordt afgemeld. Ik zeg dat geeft niet (Ik weet dat we later weer via Transnistrie inrijden en dan niet worden ingeschreven. Ik kan deze inschrijving dan goed gebruiken als we later weer Roemenië in gaan). De grenswacht geeft het op en wuift ons door en we gaan de brug over.

Aan het eind van de brug staan weer eenvoudige keetjes en simpel slagboom. Als we aankomen komen uit alle hoeken grenswachten, politie agenten om te kijken wat daar aankomt. Het paspoort en kenteken wordt bekeken en er wordt gevraagd wat we gaan doen. Ik vertel dat we naar de Ukraine gaan naar de plaats Balta. Ik hou het verhaal eenvoudig en een plaats die hier bekend is. De papieren gaan van de een naar de ander totdat ik naar binnen moet komen. Ik moet aanwijzen op het kenteken waar mijn naam staat en of dat overeenkomt. Dat klopt nu bij die van Janny maar dat kenteken staat op mijn naam…… En twee motoren op een naam is een probleem. De meneer is vriendelijk en welwillend en gaat bellen. Hij wordt weer terug gebeld. Dit gaat een aantal keren zo. Inmiddels is wel al een uurtje voorbij. Het is warm er is gelukkig wat schaduw. Ik moet weer naar binnen en hij laat formulier zien wat ik moet invullen. Maar mijn Moldavisch is niet ze goed. De paspoorten zijn inmiddels weer terug en zegt dat hij het wel invult. Een tijdje later moet ik weer binnen komen en twee euro per motor betalen. Daar wordt weer een formulier voor ingevuld en ons paspoort en kenteken is gekopieerd. Deze twee worden aan elkaar geniet en ik krijg alles terug. Voor het invullen vraagt hij 100 Grivna ( 6 eur) ik geef hem dat hij heeft er hard voor gewerkt….. Ruim anderhalf uur later vertrekken we en rijden in Transnistrie. Het is vreemd om ergens te rijden waar je eigenlijk niet kan rijden maar het is gelukt we rijden in een land wat niet  bestaat. Maar niet voor lang het is maar verbindingsstuk naar de route toe. Als snel komen we de provisorische grens van Transnistrie tegen. Men kijkt ons raar aan en bekijken de motoren. De beambte vraagt waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Ik vertel dat we van de plaats Soroca komen en naar Ukraine gaan naar de plaats Balta. We geven de papieren af en gaan wachten in de schaduw. Het is nog steeds warm erg warm in een motorpak als je niet rijdt. Vrij snel krijgen we de papieren terug. Ook het formulier waar de binnenkomende beambte zo zijn best op heeft gedaan. We mogen verder en komen bij de Oekrainse grens. Omdat dit meestal ook een uur duurt doen we onze jassen uit en gaan in de schaduw staan. Er komt een leger mevrouw en voelt aan mijn tas en voelt dat er iets hards in zit. Ze vraagt of ik mijn tas wil open maken. Ik begin de banden los te halen en ze vind het te lang duren en zegt ok…. Gelukkig hoeft hij niet open. De papieren zijn bij de beambte en wij wachten. Niet veel later komt er een meneer en we moeten uitleggen dat In het paspoort van Janny twee namen staan. Janny van Dam van Ruiven. Na dit te hebben uitgelegd kunnen we gaan. Dit is de snelste overgang ooit geweest. We zijn weer on route het is 13.00 uur en we moeten nog 126 kilometer. We rijden direct het onverhard op wat gemaakt is met een soort wit fijn zand wat erg hard wordt als het droog is. Maar als het erg heeft geregend vormen zich watergroeven die later als het droog is weer erg hard worden. Zo slecht hebben we ze nog niet gehad. Het landschap is heuvelachtig en de wegen recht zo stijgen en dalen we heel wat af. We rijden weer een geasfalteerde weg op richting Balta. Het is een redelijke weg met hier en daar wat slechte stukken. Zo schieten we aardig op. In Balta gaan we richting Savran en de weg blijft redelijk totdat we op de route van vorig jaar komen. Het is nog 25 en de weg wordt steeds wat beter en zo rijden we om kwart over vier de stad in en komen we aan bij het hotel. We rijden direct achterom en daar komt “Boris Boef” aan en hij lacht als hij ons ziet. We lopen naar de kamer en zien dat er iemand anders in de keuken staat. We zijn benieuwd naar hoe het gaat en wat we gaan eten maar eeeeeerst douchen. Na te zijn opgefrist zitten we om 18.00 aan tafel. Er wordt alleen Oekraïens  gesproken en zo belanden we weer in de keuken en kiezen we wat we willen eten. We drinken wat en daar komt het eten. Een frisse salade en steak met gebakken aardappeltjes… heerlijk.


Adventure tour day 9

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Vrijdag 23 mei 2014

Het venijn zit vandaag in de staart. We rijden lekker door om genoeg tijd over te hebben voor de grensovergang. We beginnen met rechte lange wegen die later overgaan in heuvelachtig en bochtig. We rijden wat stukken van vorig jaar maar ook nieuwe stukken. We schieten lekker op als we de door ons genoemde Romeinse wegen opgaan. Dit zijn keien wegen waar ze over hebben geasfalteerd. Maar dat blijft niet zitten. Je hebt dan ook grote oneffenheden. Als dan ook de keien weg zijn heb je aardige gaten. Het is warm en hard werken op deze wegen. Op een lange gravel weg slaan we af naar een Sculpturen museum. We rijden het dorp in en zien bij de kerk een toren en daaromheen staan de beelden. We maken wat foto’s en gaan verder. We rijden de stad Yampil binnen waar de grensovergang is met een bootje. We zoeken en vragen de weg aan een agent. Hij wijst ons de weg en we komen aan bij de rivier. Hier staat een slagboom en een soldaat. Ik zie het bootje aan de overkant van de rivier. Ik wijs naar de overkant en roep naar de soldaat: Moldova… Hij knikt ja. Er komt nog soldaat aangelopen en hij vraagt naar onze paspoorten. Hij vind het nogal leuk en probeert wat in het paspoort staat uit te spreken. Uiteindelijk noemt hij mij Pjotr …. We moeten ongeveer 45 min wachten voordat de boot aankomt. Niet omdat het zover varen is maar gewoon omdat het dan tijd is… Als de boot aankomt staat er 1 auto op en pas daarna mogen we door de slagboom en begint het stempeltjes en briefjes gebeuren. Het soldaatje blijft vriendelijk en doet zijn uiterste best om ons zo snel mogelijk te helpen. Maar het duurt wel wat langer als normaal want ja een toerist hebben ze hier niet vaak en dan ook nog op de motor. Er staat een mevrouw soldaatje en die komt helpen. Ze zijn klaar en we mogen de boot op…. Nou ja boot een soort ponton wat met ketting naar de overkant wordt getrokken. Aangekomen in Moldavië begint het opnieuw. Eerst grenspolitie die alles in de computer zet. Een belangrijke kleine meneer met een grote groene pet. Hij wordt geassisteerd door een Moldavische soldaat. Na te zijn geregistreed gaan we naar hokje van de Douane. Die alles registreert en zegt loop maar naar de slagboom daar moet je betalen. We lopen naar een stinkhokje waar een bonnetje geprint wordt wat de douane meneer 50 meter terug heeft ingevoerd. We betalen en lopen weer terug om ons paspoort op te halen bij de Douane. We mogen het land in. De soldaat loopt naar de slagboom (de mensen in de duty free shop kijken naar ons als we weg rijden) en zwaait ons uit. Alles bij elkaar inclusief wachten op de boot ongeveer twee uur… We rijden naar Soroca en tanken eerst even vol en komen niet veel later aan bij het hotel. We worden gastvrij ontvangen door de dame van de receptie. De motoren mogen op het binnenplein en we zijn blij dat we ons kunnen opfrissen. De omgeving is merkwaardig. Voor het hotel een plein met daaraan een groot vervallen gebouw. Daarnaast een bouwval en tocht staat hier een hotel. De mensen proberen in deze omstandigheden alles netjes te houden. De omgeving is geveegd en niet veel later maakt men het terras van het restaurant nat en ook de straat om stof tegen te gaan. Men verzorgt de bloemetjes en niet veel later staat ons eten op tafel. Niet de standaard kwaliteit wat we gewenst zijn maar gebracht door Valentin die erg zijn best deed om het goed te doen maar dit niet altijd lukte. Ook had ik de groente van Janny bij mijn menu en janny mijn aardappeltjes. Bij het vragen naar de rekening kreeg ik een kladblaadje en een pen. Bij het weggaan wilde we nog een flesje cola meenemen toen wilde hij er wel 10 geven……….


Adventure tour day 8

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Donderdag 22 mei 2014

We rijden weg uit Ivano Frankovisk. De route van vandaag is 200 km naar Kanianets Podolski. We verlaten de stad via de grote weg om uiteindelijk via de landelijke weggetjes richting Horodenka te gaan. Het landschap is glooiend en in elk dorp is wel weer wat anders te zien. Van trouwerij tot ganzenhoedster. De weg is wel stoffig zeker als we achter een vrachtwagen komen te zitten. We komen aan in Horodenko en we rijden naar de koffiestop. We zitten hoog en kijken mensen en alle activiteit in de stad. Na twee bakjes kleden we ons aan en starten we de motorfietsen…………..Alleen die van Janny doet het niet. Als ze de startknop in duwt hoor ik ene klik en is alle spanning weg. Als Janny hem rechtop zet zien we de lichtjes weer doen. Maar bij het weer induwen stroom weg. Ik denk aan een beschadigde kabel en ik schroef de voorkant los. We kunnen niets vinden Janny duwt de motor weer recht. Ze gebruikt hierbij haar been om tegen de motor te duwen. Op dat moment doen de lampjes het weer en ik schroef de zijkant open . Op de accu ligt een relais. Als ik daar aankom gaan de lichtjes uit en weer aan. Slechte contacten in het relais. Meestal is de oplossing WD40 contact spray. Maar dat heb ik niet bij me. Ik loop naar de winkel achter mij en zie dat het een gereedschap zaak is en daar staat WD40 in alle maten. Relais schoongemaakt en ingespoten en starten en hij doet het goed. We vervolgen onze weg. We komen aan bij de “bibber” brug. Die bibbert niet meer hij is geheel vernieuwt. We rijden door het kassen gebied en hebben nog even korte snicker break en rijden verder naar Kamianets. We rijden een dorp binnen waar wat jeugd wijst naar links en inderdaad daar moeten wij naar toe. We rijden naar beneden naar de rivier. We komen in een kudde koeien nabij een oude burcht. Ik neem wat foto’s en rijden verder………. Maarrrrrrrrr dit komt mij bekend voor. Deze weg met een tegemoet komende busje…… Hier is de brug waar we niet over kunnen………… Met de planning heb ik nog zo gekeken om dit te vermijden. Nu denk ik dat ik vanaf de gereden track een brug noordelijk heb gekozen…. Dezelfde dus. Hoe kan je in zo’n groot land als de Oekraïne twee keer voor een brug staan waar je niet over kan L. We rijden terug de slechte weg weer naar boven en slaan rechts af naar Kamianets en het is inmiddels 17.00 als we aankomen. Een vroege aankomst zat er niet meer in… We gaan douchen en eten in het restaurant. Daarna lopen we de straat op en neer en kopen nog water. We lopen naar de motoren en zetten de kilometer teller kabel vast van Janny en halen de gashandle los om deze te smeren. Hopen dat hij morgen soepeler werkt. We sluiten de dag af met een bakje koffie in de lounge hoek….


Adventure tour day 7

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Woensdag 21 mei 2014

Vanochtend beetje uitgeslapen. We lopen langs de receptie en gaan naar buiten. Het restaurant is nog niet open en we lopen even naar het winkeltje voor het hotel. Het is dicht en we slenteren beetje voor het hotel. Opeens horen we roepen en de Mevrouw van de receptie hangt uit het raam en wijst naar het hotel tegenover ons. We steken de weg over en lopen naar de receptie en vragen of we kunnen ontbijten. Dat is geen probleem en we krijgen een heerlijk ontbijt. Verse broodjes, kaas, worst en een omelet en een heerlijk bakje thee. Omdat je hier eerder kan ontbijten doen we dat morgen weer. De motoren staan hiernaast in de stalling…. Na het ontbijt vangen we onze wandeltocht naar het centrum aan. Volgens tripadviser 38 minuten. We lopen langs een drukke herrie weg in de vroege al warme zon. We komen na ruim half uur aan het begin van het centrum. Een autoloos gedeelte wat het stuk rustiger maakt. We lopen klein stukje het centrum in en strijken neer op een terras voor bakje koffie. De verscheidenheid aan mensen is groot en we kijken lekker rond en genieten van de koffie. De stad gonst van de activiteit. Er worden plantjes gepoot, leidingen gelegd, goten worden gerepareerd en de terrasjes raken vol. We lopen wat verder en kijken af en toe in wat winkels. Echte etalages hebben ze niet dus je moet echt in de deur kijken wat er wordt verkocht. We komen langs diverse kunstwerken en fonteinen om bij het stadhuis aan te komen. Een opmerkelijk gebouw in de stad. Aan het eind van de straat zie ik wat lijkt op een markt en we lopen daar naar toe. Wat we zien is overweldigend. Zo veel kraampjes heb ik nog nooit aan elkaar geplakt gezien. Van onderbroek tot plantjes alles is te verkrijgen. Aan het eind zie ik een gebouw met overkapping. Ik denk dat dit de overdekte markt is met vlees. We steken de weg over. De markt gaat hier gewoon door en in het midden staat een rond gebouw met de overdekte markt. We zien onder andere een mevrouw met een gigantische hakbijl het vlees in stukken maken. Het is zeer indrukwekkend. We kopen flesje water en cola en een banaan. Naast deze markt staat nog een groot gebouw we lopen naar binnen en ook dit is een soort markt met de meer luxe artikelen zoals elektronica en juwelen. We kijken onze ogen uit naar al deze kopers en verkopers. We belanden uiteindelijk op een terras met uitzicht op het stadhuis. We genieten van de stad en zijn mensen. Het mobiele gehalte is erg hoog zo ook de wifi punten. In het hele centrum is WIFI. We lopen weer terug en komen langs kerken, medische universiteit en vele andere mooie gebouwen. Op het centrumplein eten we ons broodje op. Hier zien we dat er verkiezingen komen. Alle kandidaten hebben een klein tentje waar vooral jonge mensen de voorbijgangers informeren over de komende verkiezingen 25 mei. Het is vooral op Nederlands nieuws dat we over de crisis in het oosten van de Oekraïne lezen dan dat we merken hier op straat. We komen weer aan het eind van de straat en bezoeken het laatste terras van vandaag. We kijken mensen en de diversiteit is hoog…. We vertrekken naar het hotel en lopen de gehele straat weer uit en kopen een ijsje in het winkeltje voor het hotel en strijken neer op een bankje en genieten…… Niet veel later gaan we naar het restaurant en bestellen wat uit het plaatjes boek en we krijgen weer overheerlijk stukje kip en bijbehorende groente. Vanavond vroeg naar bed en morgen weer de motoren pakken.


Adventure tour day 6

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Dinsdag 20 mei 2014

Gisteren hebben we de mevrouw van het Hotel (we noemen haar voor het gemak Olga) via Point It laten zien wat we voor ontbijt wilden. Bij de vraag hoe laat zei ze 09.00 uur. Dat is wel beetje laat…… Na wat aandringen is het ontbijt om 08.00. We zijn de motoren aan het pakken als daar een Lada Niva omhoog komt en daar komt Olga uit met de mevrouw van de keuken en de chauffeur. Rond een uur of acht gaan we het restaurant binnen en staat de tafel gedekt en niet veel later komt het ontbijt. Exact zoals aangewezen en het heeft ons gesmaakt. Brood, gebakken ei en worst met tomaatje en lekker bakje thee. Bij het afrekenen hebben we Olga en de kokkin een setje klompjes gegeven. Fooi zijn ze niet gewend want gisteren bracht Olga de fooi weer terug. We vinden het nogal bijzonder dat men alleen voor ons het hotel en restaurant heeft geopend. De kosten avond eten UA 207,-- (eur 17,50) ontbijt UA 56,-- (eur 3,50) en Hotel UA 320,-- (eur 22,--) Totaal eur 43,-- !! We rijden om half negen weg via het keien pad af naar de hoofdweg. Het dorp gonst van de activiteit. Kinderen naar school, mensen wachten op de bus, marktkraampjes worden opgebouwd. Aan de rand van de stad gooien we de tanks vol zo kunnen we de dag weer door komen. We rijden door het groene landschap wat begraast wordt door grote kuddes koeien met bijbehorende herders. De zon schijnt en we rijden door een Idyllisch landschap en genieten van het rijden. Na een tijdje gaan we rechtsaf en verlaten de grote weg en rijden een kleine maar mooie pas met mooie vergezichten. We stoppen om van de uitzichten te genieten. We vervolgen onze weg en komen weer bij de grote weg. We besluiten om deze 20 km te volgen ipv een stuk onverhard door dorpjes om zo wat tijd te winnen voor een ander alternatief te rijden. We komen langs een monument en daar gaan we rechtsaf een natuurgebied in. We rijden over een mooie overweg het natuurpark in. De weg is slecht en de omgeving mooi. Plotseling staan we midden tussen de kraampjes en is  men vlees aan het voorbereiden. Hier is een attractie en wel een waterval. Het is mooi maar niet echt bijzonder. We rijden door tot in het dorp. Een echt authentiek dorp met huisjes en bijbehorende omaatjes…. Als het goed is gaat de weg hier verder naar een volgend dorp maar ook dit weggetje wordt een smal keien pad. We draaien weer om en gaan via de grote weg naar alternatief twee. Na lekker te hebben doorgereden geeft Janny aan dat de motor bij stationair draaien wil afslaan en ze hoort ploffen. We stoppen bij een benzinetank en we denken dat het aan de benzine ligt. We controleren het luchtfilter en dat is goed. We willen geen risico nemen en we blijven de grote weg vervolgen en laten alternatief twee links liggen. Tijdens het rijden is er niets te merken zegt Janny en we rijden direct door naar Ivano Frankovisk Hotel Faro. Het is even zoeken maar we hebben het gevonden. De motoren staan bij collega hotel aan de overkant in bewaakte stalling. We gaan ons opfrissen en daarna eten in het bijbehorende restaurant. We krijgen het menu…….. alleen Oekraïens. Maarrrrr ze komt met een boek met plaatjes van elk menu en zo kiezen we een groente mix met een stuk muesli kip en appels in sausje. We hebben heerlijk gegeten. De rekening was UA 139 (eur 9,--) Dat was voor 2x bier, 1x cola, 2x kip, 1x groente 1x cappuccino.  Ik laat een fooi achter in het rekening mapje en lopen naar buiten en gaan naar gebouwtje vlak langs de weg bij ons Hotel. Dit blijk winkeltje te zijn en we kopen wat drinken en nootje voor vanavond. We gaan daarna naar boven in het Hotel. De receptioniste spreekt ons aan in het Oekraïne en schrijft elf op. Ik begrijp in eerste instantie niet wat ze bedoeld maar ik begreep dat men van het restaurant had gebeld dat er nog 11 UA in het mapje zat. (eur 0,80) . Ik vertelde dat het OK was. Na uurtje wordt er aan de deur geklopt en moet ik even mee met de receptioniste en ze heeft via google translate de volgende tekst: morgen in het restaurant wordt de 11 UA verrekent met het eten…..

 

PS terwijl ik dit schrijf is er beneden in de zaal een trouwerij met band. Welterusten.


Adventure tour day 5

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

 Maandag 19 mei

We lopen naar het andere huisje – bar waar de moeder ons ontbijt klaar maakt. We krijgen aardappel / rösti pannenkoekjes met warme champignon saus / soep !! We drinken het overgebleven appel nectar hierbij op. Maar dat was nog niet alles daar kwam nog warm brood bolletjes met kersen vulling met roomboter en suiker en Oekraïense thee. Het was een traditioneel Oekraïens ontbijt wat we ons lekker hebben doen smaken. De motoren stonden klaar dus weer snel op weg. De wolken hingen laag en het was fris. We rijden door de Karpaten bergje op en bergje af en slingerend door de dalen afgewisseld met dorpjes. We komen aan bij het punt waar de route de bergen in gaat via een onverhard pad. In het begin staan er nog huisjes langs de weg. De weg is al erg slecht met grote stenen en gaat redelijk steil omhoog en het rijden is zeer intensief. We stoppen en ik kijk hoever dit gaat. We hebben pas klein stukje gereden en besluiten een alternatief te rijden omdat dit te lang gaat duren. Zo komen we aan bij het Europees middelpunt in Oekraïne en drinken lekker bakje koffie. De weg vervolgt zich en gaat langs de Roemeense grens. Het is een echt verbinding stuk. We slaan rechtsaf en verlaten de doorgaande weg en slingeren om de gaten in de weg en ontwijken de lada’s . We rijden weer de Karpaten in en het wordt weer groen en de weg slingert zich een weg langs de bergen. We rijden Sinevir binnen en gaan linksaf om onverhard naar het hotel te rijden. Ook hier was het weer eerst huizen en al een slechte weg. Even gestopt en het was nog 10 km en de weg werd alleen maar slechter. We zijn terug gegaan naar de hoofdweg en vervolgen deze en rijden een pas over om uiteindelijk in het dal aan te komen waar we naar het hotel kunnen rijden. We slaan in het dorp linksaf en rijden het onverhard op. Niet bepaalt een weg naar een hotel. Na 6 km komen we aan en worden we verwacht door een mevrouw die ons direct alles laat zien. Janny pakt de motoren af en ik krijg de sleutel van de kamer. De mevrouw was erg vriendelijk en behulpzaam. Ze sprak echter alleen Oekraïens en Russisch. Terwijl wij ons opfristen heeft zij in het Engels een menu samengesteld wat voor ons is gekookt. We zijn de enigste gasten. Het menu was een frisse salade met daarna een groentesoep met aardappel. Het hoofdmenu was Spareribs met gebakken aardappel met een soort tomaten saus. Dit met een bakje koffie afgesloten.


Adventure tour day 4

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Zondag 18 mei 2014

07.00 uur het is donker in de kamer. Ik geloof niet dat het weerbericht klopt. 22 graden en zonnig. Ik doe het gordijn open en zie tot mijn verbazing een stralend blauwe lucht. Janny is ook wakker geworden en kijkt ook naar de blauwe lucht. Dat is een mooie start. We pakken eerst de motor op. Ik bemerk een vochtige lek onder een van de voorvork poten van de XT van Janny. Ik laat haar dat zien en vertel dat dit olie kan zijn door een lekke keerring. Ze gaat het in de gaten houden. Het ontbijt staat klaar en we eten lekker omelet met kaas. Het is zo lekker weer dat we de thee buiten in de zon op het terras opdrinken. Hierbij zijn we toeschouwer van het spel: de vogel zit insecten na en de vogel wordt beslopen door de kat. Om iets na negen uur vertrekken we richting grens. Aldaar aangekomen is het niet druk. We zijn zo Roemenie uit en staan voor de grens met de Oekraine. We krijgen het welbekende papiertje waar dadelijk allemaal stempeltjes op moeten staan. Bij de Oekraine grenspolitie aangekomen is men naarstig op zoek naar de ingeslagen frame nummers. Het plaatje zien ze wel maar niet de ingeslagen nummers. Bij Janny is het net te zien maar bij mij niet. De Grenspolitie meneer vertelde: she is good you have a problem. Waarna ik  vertelde dat dit de  derde keer was dat ik met deze motorfiets de Oekraine bezocht. Na een tijdje kregen we de papieren terug en mochten we een hokje verder. De Douane was zo klaar en konden we ons briefje bij de uitgang weer inleveren. 40 minuten was een snelle overgang. De weg is goed en we rijden lekker door. In het eerste dorp van betekenis gaan we pinnen en op zoek naar snickers. Janny kijkt ook naar haar voorvork en die is toch nat van de olie. Na gepint te hebben verbinden we de voorvork. Hierbij hebben we lokale toeschouwers die het mooi vinden hoe we dit repareren. Aan de overkant van de straat zijn twee Oekraïense motorrijders aangekomen. Zij komen even kijken en maken praatje en wij moeten op de foto…. We gaan verder richting Beromet. Onder het rijden denk ik : hoeveel heb ik gepind? 400 UA is ongeveer 30 euro. Niet genoeg dus in Beromet nog maar wat bij gepind. Hierna komen we niet echt dorpjes van betekenis tegen. Bij Beromet slaan we linksaf richting Roemeens grens. Na een aantal kilometers eindigt het asfalt en begint de onverharde klim naar boven. Door de regen is het nat en glad. De weg is ook net gatenkaas. We rijden rustig maar gestaag naar boven. Van de ene haarspeld naar de andere. We komen auto’s tegen dus de weg moet wel doorgaand zijn. Boven aangekomen hebben we onze lunchstop: cola en chocolade. We gaan weer verder en hebben mooie uitzichten over de bergen om ons heen. We dalen en komen weer in de bewoonde wereld…… met een slagboom en soldaten. Ze vragen onze papieren en geven ons paspoort en kenteken. Hij blijft doorvragen om papieren. Ik heb niets meer. Hij vraagt wat we gaan doen. Ik laat de navigatie zien waar we naar toe willen. Hij loopt weg en gaat bellen. De weg is een grens weg met Roemenië en alleen toegankelijk voor mensen met een toestemming. Die hebben we niet. Even later komt hij terug en zegt : OK. We mogen door. We rijden door en de mensen kijken vreemd op als daar twee Nederlandse motoren voorbij rijden. We maken onderweg wat foto’s en rijden weer verder. Niet veel later staat er weer een slagboom over de weg. Er komt soldaat aanlopen en kijkt raar en vraagt waar komen jullie vandaan. Die was dus niet gebeld dat wij eraan kwamen…. Na weer uitgelegd te hebben waar we naar toe gingen ging de poort weer open. (Dit alles met handen en voeten want men spreekt alleen Oekraïens) We vervolgens onze weg over de onverharde paden. We beginnen het nu toch wel beetje te voelen. We stoppen voor snel bakje koffie met banaan en rijden de laatste kilometers. Dit laatste stuk gaat langs rivier waar men de kade aan het repareren is. De weg heeft daar flink onder te leiden en wij bonken aardig door elkaar. In het dorp Vehkonskaya aangekomen lijkt de locatie niet helemaal te kloppen. Ik zoek het adres op. Er komen wat jongelui op brommers aan en ik laat het adres zien. Zij weten alleen stuk terug. In het centrum nog keer gevraagd. Die wisten het helemaal niet. Nog een keer gevraagd en die wist te vertellen 1 kilometer terug bij een bar linksaf. Bij de bar aangekomen naar binnen en gevraagd waar Villa Perlyna was. Ze ging bellen en even later stond een jonge dame die engels sprak en vertelde dat het iets verder was en liep met ons mee. Ze deed het hek open en we stonden voor Villa Perlyna. En de bar was het restaurant waar we een heerlijke Oekraïense maaltijd hebben gegeten. Na het eten willen we naar het huis terug lopen maar het onweert en regent. We drinken nog bakje koffie en het meisje vraagt of we een parapluis willen. Hier antwoorden we met ja op. Ze gaat naar buiten en loopt door de regen om voor ons een parapluis te halen….. Dat is service met een plus…..

PS en ik was vergeten mijn dag stukje te schrijven en zit nu met de hoofdlamp te typen en Janny slaapt lekker. Welterusten.


Adventure tour day 3

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Zaterdag 17 mei 2014

Na een gezamenlijk ontbijt hebben we Gino en Jolanda uitgezwaaid. Zij gaan via Hongarije naar Oostenrijk om daar nog een stukje te toeren. Wij rijden even later Sighetu Maru uit en rijden langs de vele huisjes waar iedereen actief is op deze zaterdag morgen. We komen in Barsana waar we een klooster bezoeken. We vervolgen onze weg en komen in Leud waar het oudste houten kerkje staat van Roemenië …….?? Hier heeft Janny nog een gezellig onder onsje met twee oma’s. We komen in Borsa en drinken bakje koffie bij het tankstation OMV waar we vorig jaar ook zijn geweest.  Hierna gaan we de prislop pas over en trekken eerst nog even ons regenpak aan. De pas was mooi om te rijden maar het wegdek was minder mooi……We waren niet de enigste op de pas zo haalden we drie koeien, geladen op een pick up, in op weg naar boven.Op de top nog wat plaatjes gemaakt en weer verder. Beneden aangekomen belanden we midden in de plaatselijke markt….. langs de doorgaande weg het was een gezellige boel. Bij Moldavita zijn we afgeslagen om een stuk onverhard te rijden naar Putna. Hier loopt een smalspoor langs de weg. Het ziet er vervallen uit maar ik had borden gezien dat je kon opstappen. Volgens Janny was dit niet mogelijk. We zagen ook geen trein. Het was een mooie weg door het dal. Na een paar kilometer moesten we rechtsaf. Het was mooi pad langs snel stromend riviertje. De navigatie volgend eindigden we in een modderpoel. Waar de navigatie doorging stopte hier de weg…. Bij een splitsing nog de andere weg geprobeerd maar die eindigde ook in een modderpoel. Dan maar weer terug. En al rijdend zien we een trein staan. Er lag een meneer onder met een grote hamer. Wij keken naar de trein en de passagiers keken naar ons. Daarna nog langs het Geverfde eieren museum geweest. Een specialiteit van de regio. Bij Moldavita langs het klooster gereden en daar liepen de nonnen af en aan. Ook de omaatjes die eieren verkochte. Dit dan ook maar gedaan…. We vervolgen onze weg en rijden door mooi groen berglandschap. De ene bocht wordt afgelost door de andere. Slingerend en haarspeld nemend komen we boven.Op de top hebben we een mooi uitzicht waar we worden aangesproken door drie nederlandse mannen die ook op vakantie waren. Na een gezellig praatje, de man had zelf motor gereden een MZ, vervolgen we onze weg en komen we bij een van de grootste kloosters van Roemenie, Sucevecia. Daar liep een mooi bruidspaar fotoos te maken. Ik liep met ze mee naar het klooster. Zij vroegen aan de kassieren (een non)of ze binnen fotoos mochten nemen . Dat was niet toegestaan. In datzelfde moment heb ik wat mooie plaatjes van binnen het klooster gemaakt en liep met het bruidspaar weer mee terug. We rijden bij het klooster weg. Na een tankstop om vol morgen te vertrekken komen we niet veel later in Radauti waar we hartelijk worden verwelkomd in hotel FAST. Na een douche en eten is het nu de hoogste tijd om te gaan slapen. Morgen wacht ons de grens met Oekraine.


Adventure tour day 2

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Vrijdag 16 mei 2014

Na een eenvoudig ontbijt de motoren opgehaald bij de buurman. Daar hadden we ze geparkeerd achter slot en grendel en met een waakhond. Eerst op zoek naar water om de rugzak te vullen. Bij een tankstation gestopt om te tanken en water in te slaan. We reden Cluj Napoce uit na paar kilometer zijn we rechtsaf geslagen en reden verder onverhard. We reden door groen glooiend gebied en kwamen al snel de eerste paarde karren tegen. In een dorp stond een boer met een koe en een opa midden op de weg. Hier ben ik gestopt voor een praatje en een foto. Met de Polaroid een foto gemaakt en geprint. De opa vond het geweldig en na een hand te hebben gekregen reden we verder. Gino en Jolanda moesten even wennen aan de soort wegen. We reden wat vooruit ieder op zijn eigen tempo. Na wat kilometers te hebben gereden in een prachtige landelijke omgeving gestopt om te vragen hoe het ging. Gino vertelde dat het slecht ging met zijn rug. De weg gesteldheid had een negatieve invloed op de rug van Gino. Na nog een paar kilometer onverhard te hebben gereden kwamen we weer op asfalt. Na weer een stuk te hebben gereden weer even gevraagd hoe het ging maar het ontwijken van de gaten had zo zijn weerslag op de conditie van Gino. Niet veel later kwam hij door de gespannenheid stil te staan en hebben we besproken hoe verder te gaan. We zouden naar de Plaats Dej rijden en daar zouden wij de route vervolgen en Gino en Jolanda de grote weg vervolgen naar Sighetu Maru. We nemen afscheid en vervolgen ieders zijns weg. Ik had gezien dat de plaats waar wij naar toe wilden was afgeplakt op de borden. Targu Marus, dat voorspelde niet veel goeds….. Maar we gaan toch rijden. We rijden door kleine dorpjes die bevolkt zijn met de Roma mensen. We zien weer een bord nog 3,5 km en dan mag je niet verder. Maar we rijden gewoon door.  We rijden door een dorpje wat bestaat uit vele kleine zeer eenvoudige huisje. Achter ons rijd een politieauto. Dat was niet handig want als we niet verder mogen moet je dat zeker niet doen met een politie auto achter je. We verlagen onze snelheid en hij haalt ons in. Hij stopt bij het bord verboden in te rijden. Hier houdt ook het asfalt op. Ik stop ter hoogte van de politie auto en kijk naar de politieman. Hij wijst naar voor en…….hij zegt dat het alleen voor grote vracht auto’s is en dat we makkelijk door kunnen. Hierna rijden we een mooie weg waar we van het uitzicht genieten en onze lunch op eten ….. een snicker. Van de omgeving genietend rijden we weer het asfalt op en rijden we naar een klooster. Hier wordt net de laatste mobiele gadget opgehangen. Een telefooncel. We rijden naar het dorp Plopis waar een van de oudere kerken in Roemenie staat. Op de UNESCO lijst uit het jaar 1798. We komen weer iets in de bewoonde wereld en rijden Baie Sprie in waar een pas met vele haarspelden begint. Omdat dit een van de weinige verbindingen is in de omgeving is het redelijk druk verkeer . Na het bochtenwerk is het niet ver meer naar Sighetu Maru waar we vol tanken en om 16.30 het Hotel bereiken. Na net te hebben ingecheckt rijden Gino en Jolanda het terrein op. We spreken af om even op te frissen en om 18.30 te gaan eten en bij te praten. Al snel blijkt dat de Roemeense wegen teveel zijn voor Gino zijn rug en ze hebben een mooi alternatief gevonden om naar huis te rijden over gebaande wegen. We eten heerlijk en sluiten af met een overheerlijk desert.


Adventure tour day 1

Gepubliceerd op 06-07-2014 door Peet van Dam in 2014

Donderdag 15 mei 2014

Het is half negen s’ochtends als we door Eva worden weggebracht. Het rijdt vlot door en we rijden al

snel Eindhoven Airport op. Het is even zoeken naar de kis en ride. Toen we die na een klein rondje luchthaven gevonden hadden hebben we Eva bedankt voor het brengen en zijn we geland op het panorama terras. Na  het tweede bakje te hebben gedronken kwamen Gino en Jolanda binnen. We hebben gezamenlijk een broodje op en niet veel later werd er om geroepen om naar de Douane te gaan. De tanktas van Gino en mij werden door de scan eruitgehaald. Maar na kleine uitleg was het goed en konden we verder en stonden we in de rij om in te stappen. Na een plaatsje te hebben uitgezocht gingen we snel het luchtruim in en hadden we een rustige vlucht en kwamen op tijd aan in Cluj Napoce. Na 10 minuten zaten we in de taxi om naar de loods van E van Wijk te gaan. Het was even zoeken maar vonden al snel de juiste persoon en niet veel later zaten we op de motor. Het hotel was in de stad en we moesten nog 10 km rijden. De communicatie zat nog in de tas dus praten ging niet. Door veel in de spiegel te kijken zag ik of alles volgde. Bij de rotonde van het vliegveld zag ik opeens niemand meer in mijn spiegel………. Omgedraaid en terug gereden. Daar stond Gino met een gas wat niet werkte. Het handvat was los van het gashandle. Doormiddel van T Raps goed vast gezet en konden we voorzichtig verder. Bij het Hotel aangekomen is Gino naar Kaufland gegaan en lijm gekocht en hebben we het handvat weer vastgelijmd. Het was inmiddel s 20.00 en we hadden hoger. In het Hotel restaurant hebben we heerlijk gegeten en even bijgepraat over de eerste dag. Morgen begint het echte rijden.

PS we hopen dat de treinen s’nachts niet rijden…… Het hotel ligt naast het spoor……

 


Bikkelrit 2014

Gepubliceerd op 17-01-2014 door Peet van Dam in 2014

Bikkelrit 2014

Het is al bijna traditie de eerste rit van het jaar. De bikkelrit bij Ad van den Heuvel in Echt (L). De motoren in de bus en rijden maar naar Limburg alwaar in het dorpje Echt de rit begint. De echte bikkels komen uit de ten (Vorst aan de grond). En iets na negen vertrekken we voor de rit. De route ging naar Eindhoven. De onverharde wegen waren goed te rijden en op sommige wat nat maar niet om in vast te zitten. Bij de appelflap was de lunch en werden we opgewacht met warme koffie en broodjes. De weg terug voerde voor een groot gedeelte langs het kanaal op een onverharde weg. Hier kon op snelheid gereden worden. Bij terugkomst was de bruine bonensoep warm en was het weer gezellig in de bikkelbar.

En de welbekende film ....

 


www.yamaha-motor.eu/nl/index.aspxwww.sony.nl/electronics/actiecamera/t/actiecamerahyperpro.com/nl/www.rayz.nlwww.motortrails.nl/Navigatie/Home/Home.aspwww.wesselskarikaturen.nl/cardosystems.com/www.adventure-spec.com/www.haanwheels.comgiantloopmoto.comhjchelmets.com/hjca/en.reifenwerk-heidenau.com/modules/reifenliste/view.php?point=2&rtyp=10&profil=162&pic=99www.motorkledingcenter.nlwww.webstudio88.nl/